ALPINE CLUB TRIPOLIS


ΥΓΕΙΑ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ


«Κόλλα» από βλαστοκύτταρα απέτρεψε τον ακρωτηριασμό αναρριχητή

Μια νέα τεχνική με χρήση βλαστοκυττάρων έσωσε το πόδι ενός αναρριχητή αποτρέποντας το -σχεδόν βέβαιο- ακρωτηριασμό του.

Ο Βρετανός αναρριχητής είχε σπάσει το πόδι του τόσο άσχημα κατά την αναρρίχησή του σε βράχια που η χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση της βλάβης απέτυχε και οι γιατροί είχαν αρχίσει να φοβούνται ότι μπορεί να χρειαζόταν να ακρωτηριάσουν το άκρο του.

Τελικά οι γιατροί κατάφεραν να σώσουν το πόδι του αναρριχητή, εφαρμόζοντας για πρώτη φορά στη Βρετανία μια τεχνική κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν βλαστοκύτταρα από τον ίδιο τον ασθενή προκειμένου να δημιουργηθεί μια «κόλλα» για την επανένωση των σπασμένων οστών. Όπως αναφέρουν οι ειδικοί, η τεχνική αυτή θα μπορούσε να φέρει την επανάσταση στις ορθοπεδικές επεμβάσεις.

Ο ασθενής, που είχε σπάσει το κνημιαίο οστούν του δεξιού του ποδιού σε πέντε σημεία πάνω από τον αστράγαλο, υποβλήθηκε σε τρεις αποτυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις και στη συνέχεια το τραύμα του μολύνθηκε, με αποτέλεσμα οι γιατροί να αρχίσουν να μελετούν το ενδεχόμενο ακρωτηριασμού του.

Ευτυχώς, το ενδεχόμενο αυτό αποτράπηκε, καθώς οι ορθοπεδικοί χειρουργοί του Νοσοκομείου Spire Alexandra στο Chatham αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη νέα τεχνική με χρήση βλαστοκυττάρων.

Οι γιατροί ανέμειξαν βλαστοκύτταρα που έλαβαν από το μυελό των οστών στο ισχίο του ασθενή με μια γέλη (τζελ) κολλαγόνου (Cartifill) φτιάχνοντας έναν κολλώδη πολτό τον οποίο επάλειψαν στα κατάγματα και στη συνέχεια σταθεροποίησαν το πόδι του ασθενή σε έναν μεταλλικό κλωβό που πίεζε απαλά τα οστά στα σημεία των καταγμάτων ώστε να παραμένουν ενωμένα.

Ο κλωβός αφαιρέθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου, έξι μήνες μετά την επέμβαση, και οι γιατροί διαπίστωσαν ότι η αποκατάσταση των καταγμάτων στο πόδι του Βρετανού ήταν απόλυτα επιτυχής.

«Η τεχνική είχε εκπληκτικά αποτελέσματα», δήλωσε ο Anan Shetty που συμμετείχε στην επέμβαση. «Αν και δεν θα μπορεί να τρέχει για τον επόμενο χρόνο, μετά από 18 περίπου μήνες τα οστά του θα έχουν αποκατασταθεί πλήρως και είμαι σίγουρος ότι θα είναι σε θέση να αρχίσει να ασχολείται και πάλι με την αγαπημένη του αναρρίχηση».

Πηγή: Fox News
18/12/2009


 

Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΜΥΪΚΟΥ ΠΟΝΟΥ

        Μετά από πολύωρες, κοπιαστικές  και απαιτητικές αναβάσεις παρατηρούμε έναρξη του μυϊκού πόνου 2-4 ημέρες αργότερα και όχι την ακριβώς επόμενη ημέρα της ανάβασης.  Την εξήγηση για αυτό παρέχει η καλούμενη καθυστέρηση της έναρξης του μυϊκού πόνου,DOMS (delayed onset of muscle soreness).

       Οι καταβάσεις μεγάλων υψομετρικών διαφορών είναι ιδιαίτερα απαιτητικές και προκαλούν μικροκαταστροφές των μυϊκών ινών μέσω ορισμένων διαδικασιών σε μικροκυτταρικό επίπεδο. Αυτές οι μικροκαταστροφές ενεργοποιούν ένα μηχανισμό  επιδιόρθωσης μετά το τέλος της άσκησης που εκφράζεται με το αίσθημα του πόνου. Αυτός ο μηχανισμός επιδιόρθωσης απαιτεί την παροχή αμινοξέων τα οποία αποτελούν την βασική μονάδα σύνθεσης των πρωτεϊνών. Ο τελευταίος ισχυρισμός ενισχύει την άποψη για αυξημένες ανάγκες πρόσληψης πρωτεϊνών στο διάστημα αυτό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η επένδυση στην κατανάλωση ποιοτικής και πλούσιας σε πρωτεΐνες διατροφής (π.χ. κρέας, ψάρι, γαλακτοκομικά προϊόντα) ύστερα από μία κοπιαστική ανάβαση συντελεί στην καλύτερη αποκατάσταση των μυών. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί την κατανάλωση και των άλλων διατροφικών στοιχείων όπως οι υδατάνθρακες, εις βάρος των οποίων δεν πρέπει να καταναλώνονται οι πρωτεΐνες. Ούτε επίσης υποδηλώνει την υπερφαγία.

       Ωστόσο, προκειμένω να είναι ολοκληρωμένο αυτό το άρθρο οφείλω να μην παραλείψω και την αναφορά σε έρευνες που έδειξαν ότι  ο ίδιος ο μηχανισμός επιδιόρθωσης απελευθερώνει αμινοξέα τα οποία χρησιμοποιούνται για τον εκ νέου σχηματισμό πρωτεϊνών. Από  το στοιχείο αυτό προκύπτει ότι δεν έχουμε απαραίτητα καθαρές απώλειες αμινοξέων.

     Π.Μ.


ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

    Κατά τη διάρκεια ή έπειτα από πολύωρες (ή και πολυήμερες) και κοπιαστικές αναβάσεις ορισμένα άτομα παραπονιούνται για ζαλάδες και κόπωση. Η υπογλυκαιμία είναι μία γενική κατάσταση που φανερώνεται με συμπτώματα έντονης κόπωσης και ζαλάδων κατά την διάρκεια παρατεταμένης άσκησης. Το κλειδί σε αυτήν την υπόθεση είναι οι υδατάνθρακες. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

     Οι υδατάνθρακες είναι η σημαντικότερη καύσιμη ύλη και αποθηκεύονται με τη μορφή γλυκογόνου στο ήπαρ κυρίως και του μύες . Το γλυκογόνο διασπάται εν συνεχεία και παρέχει γλυκόζη ώστε να διατηρούνται σταθερά τα επίπεδά της στο αίμα. Κατά τη διάρκεια της άσκησης οι μύες χρησιμοποιούν τη  γλυκόζη αίματος για τις μυϊκές συσπάσεις. Για να μην εξαντληθεί η γλυκόζη του αίματος ενεργοποιείται το ήπαρ (αποθήκη) προκειμένου να διατηρηθούν τα φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης του αίματος στην παρατεταμένη άσκηση.

     Όταν η άσκηση συνεχίζεται και εξαντληθούν τα αποθέματα του ηπατικού γλυκογόνου προκαλείται υπογλυκαιμία αφού η γλυκόζη του αίματος χρησιμοποιείται στους μύες. Τότε παρατηρείται τοπική και κεντρική κόπωση, εξάντληση, ζαλάδες. Η γλυκόζη είναι η βασική πηγή ενέργειας του εγκεφάλου και επομένως η έλλειψή της έχει φανερά αποτελέσματα σε αυτόν. Κατά την παρατεταμένη άσκηση όπου οι μύες είναι αυτοί που εργάζονται, τα αποθέματα γλυκόζης θα τροφοδοτήσουν αυτούς και  όχι τον εγκέφαλο.

      Για να προλάβουμε ή να καθυστερήσουμε αυτήν την διαδικασία πρέπει να παρέχουμε στον οργανισμό μας τον κατάλληλο τύπο υδατανθράκων.

       Συμπληρωματικά αξίζει να αναφερθεί ότι για όλους τους αθλητές (ανεξαρτήτου επιπέδου φυσικής κατάστασης) ισχύουν οι ίδιοι βασικοί κανόνες διατροφής. Αυτό που διαφέρει είναι ότι τα καλά προπονημένα άτομα έχουν αναπτύξει μια μεταβολική ικανότητα που τους επιτρέπει να τρέχουν  και να ανανήπτουν πιο γρήγορα. Οι απαιτήσεις σε θρεπτικά συστατικά και υγρά εξαρτώνται από τον τύπο, την ένταση και τη διάρκεια της άσκησης. Επιπλέον η εξάντληση των υδατανθράκων εξαρτάται από τις παραπάνω παραμέτρους, το επίπεδο φυσικής κατάστασης και φυσικά την πρόσληψη υδατανθράκων.

    Φυσικά από τα παραπάνω δεν προκύπτει ότι πρέπει να καταναλώνουμε πολλούς υδατάνθρακες σε βάρος των πρωτεϊνών, του λίπους, των υγρών και ηλεκτρολυτών. Το λίπος είναι και αυτό βασική αποθήκη ενέργειας. Χρησιμοποιείται παράλληλα με τους υδατάνθρακες, ένα κεφάλαιο που δεν έχει νόημα να αναπτυχθεί τη στιγμή αυτή. Η βασική διαφορά έγκειται στο ότι ανάλογα με την διάρκεια και την ένταση της άσκησης ενεργοποιείται περισσότερο κάποια από αυτές τις δύο αποθήκες.

Π.Μ


ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

   Copyright© 2006 - 2018 Alpine Club Tripolis.All rights reserved.
 Τελευταία αναβάθμιση: 04 / 01 / 2018.Όροι Χρήσης